τὸ μέλος ἐκ τριῶν ἐστιν συγκείμενον, λόγου τε καὶ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ

Ευτυχώς, παντού ξαναγεννιέται το ζήτημα της μεθόδου.
Όλο και περισσότεροι φιλόλογοι γίνονται και παιδαγωγοί και συμφωνούν μάλιστα ότι ο στόχος της διδασκαλίας τους δεν είναι παρά η απόλαυση των κλασσικών κειμένων στο πρωτότυπο.
Επιβάλλεται όμως να αποκτούμε επιτέλους μια πραγματική γλωσσική ικανότητα στα αρχαία ελληνικά και στα λατινικά. Και αυτό απαιτεί αναγκαστικά εξάσκηση στο γραπτό, αλλά και στο προφορικό λόγο. Δεν αρκεί μόνο να μελετάμε την γραμματική και τους κανόνες, πρέπει οι μαθητές να διαβάζουν με ρευστότητα και να παράγουν κείμενα, όσο είναι δυνατόν.

Τα ελληνικά, πάντως, συναντούν διάφορα προβλήματα:
Στην Ελλάδα τα παιδιά συνήθως σιχαίνονται τα αρχαία, λόγω του ότι κατάντησαν απλώς ένα βαρετό μάθημα που ως βασικό σκοπό έχει τη βελτίωση της νεοελληνικής.
Στο εξωτερικό η ελληνική έχει πάντοτε αντιμετωπιστεί με πολλές προκαταλήψεις και δεν είναι λίγοι αυτοί που ακόμη αγνοούν ή αμφισβητούν κιόλας την ενότητα του ελληνικού πολιτισμού. Ευτυχώς όμως οι νέες γεννιές αρχίζουν και πλησιάζουν με ενδιεφέρον τη βυζαντινή και την νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία. Το μείζον εμπόδιο παραμένει πάντως το θέμα της προφοράς. Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει κατά καιρούς από ορισμένους Έλληνες αλλά και ξένους φιλολόγους για κατάργηση ενός αποδεδειμένα λανθασμένου συστήματος που όντως δολοφόνησε την ελληνική γλώσσα, τα θρησκευτικά και πολιτικά ενδιαφέροντα καταρχήν, οι δήθεν πρακτικοί λόγοι για την ευκολότερη εκμάθηση της αρχαίας, καθώς και το πολύχρονο κατεστημένο, επιβλήθηκαν τελικά στην αλήθεια.

Προκειμένου λοιπόν να βγούμε από την μακρόχρονη παρακμή των ελληνικών σπουδών, και επειδή τη γλώσσα μας έδωσαν ελληνκή, ανοίξαμε ένα "παράθυρο διαμαρτυρίας" στο διαδύκτιο για να ενώσουμε δυνάμεις.
Ο αγώνας να ξανακουστεί σε όλες τις αίθουσες όχι μόνον το συντακτικό και οι κλίσεις, αλλά και η ίδια η γλώσσα του Πλάτωνος, του Κορνάνου και του Καζαντζάκη, συνεχίζεται.